گلت خوانم مهت دانم نه هیچت وصف نتوانم

تو سر تا پای تحسینی تو را تحسین چه کار آید

بجو شد مغز من هرگه که گویی فخر خوبانم

تو خلاق نکویانی ترا زین فخر عار آید

که حیرانم نمی دانم چه وصفت سازگار آید

تو چون در خانه آیی خانه رشک بوستان گردد

اگر فصل خزان در بوستان آیی بهار آید