ای مهری که نطفه اطفال در رحم

کی می شدی شفیع همه خلق سر به سر

ای خواجه یی که حزم تو نارسته از زمین

یاردکه برگ و بار درختان کند ثمر

گویند شکر جود تو ناگشته جانور

برجیست آفرینش و درجیست روزگار

آن برج را ستاره و آن درج را گهر