گیسوی تو بر قامت رعنای تو گویی

استاده بلال حبشی پیش پیمبر

من چشم به زلفت نکنم باز که ترسم

چشمم چو زره پر شود از حلقه و چنبر

ماری سیه آویخته از شاخ صنوبر

زنهار که گوید که پری بال ندارد

اینک رخ خوب تو پری زلف تواش پر