زنهار که گوید که پری بال ندارد

چشمم چو زره پر شود از حلقه و چنبر

گیسوی تو بر قامت رعنای تو گویی

ماری سیه آویخته از شاخ صنوبر

اینک رخ خوب تو پری زلف تواش پر

پرسی همی از من که لب من به چه ماند

قندست لب لعل توگفتیم مکرر