ماری سیه آویخته از شاخ صنوبر

من چشم به زلفت نکنم باز که ترسم

چشمم چو زره پر شود از حلقه و چنبر

گیسوی تو بر قامت رعنای تو گویی

زنهار که گوید که پری بال ندارد

اینک رخ خوب تو پری زلف تواش پر

پرسی همی از من که لب من به چه ماند