پرسی همی از من که لب من به چه ماند

ماری سیه آویخته از شاخ صنوبر

زنهار که گوید که پری بال ندارد

اینک رخ خوب تو پری زلف تواش پر

قندست لب لعل توگفتیم مکرر

خواهم شبکی با تو به کنجی بنشینم

جایی که در آنجا نبود جز می و ساغر