تنها نه همین پوشد رخساره ز مردان

کز بدر رخش جای عرق می چکد اختر

وز بس که بر او عفت او پرده کشیدست

عاجز بود از مدحت او وهم سخنور

کز غایت عصمت ز زنانست مستر

از حجره برون ناید الا به شب تار

تا سایه همش نیز نبیند به ره اندر