عاجز بود از مدحت او وهم سخنور

مامت بود آن شمسه ایوان جلالت

کز بدر رخش جای عرق می چکد اختر

وز بس که بر او عفت او پرده کشیدست

تنها نه همین پوشد رخساره ز مردان

کز غایت عصمت ز زنانست مستر

از حجره برون ناید الا به شب تار