وز بس که بر او عفت او پرده کشیدست

مهتاب به پیراهن و خورشید به معجر

مامت بود آن شمسه ایوان جلالت

کز بدر رخش جای عرق می چکد اختر

عاجز بود از مدحت او وهم سخنور

تنها نه همین پوشد رخساره ز مردان

کز غایت عصمت ز زنانست مستر