کز غایت عصمت ز زنانست مستر

وز بس که بر او عفت او پرده کشیدست

عاجز بود از مدحت او وهم سخنور

تنها نه همین پوشد رخساره ز مردان

از حجره برون ناید الا به شب تار

تا سایه همش نیز نبیند به ره اندر

در آینه هرگه نگرد عکس رخ خویش