روز وغا که از تک اسبان ره نورد

نه چرخ همچو حلقه بماند از برون در

خیاط فیض جامه بخت تو چون برید

از اطلس سپهر برین کردش آستر

سیماب وار لرزه درافتد به بوم و بر

سندان به جای ژاله همی بارد از هوا

پیکان به جای لاله همی روید از مدر