از اطلس سپهر برین کردش آستر

معمار صنع باره قدر تو چون کشید

نه چرخ همچو حلقه بماند از برون در

خیاط فیض جامه بخت تو چون برید

روز وغا که از تک اسبان ره نورد

سیماب وار لرزه درافتد به بوم و بر

سندان به جای ژاله همی بارد از هوا