به گیسویی که ز خود داشت نکهت عنبر

به جای آنکه نهی سر فراز بالش زر

دریغ بود به خشت لحد گذاری سر

دریغ بود که کافور مردگان پاشند

تو آن کبوتر عرشی کنون ز غصه منال

گر از قفس به سوی آشیان گشودی بر

ترا خدای دهد جای در کنار نبی