هم او را داد رخشان خاتم لعلی بدین معنی

یکی چون شمس بر ایمن یکی چون بدر بر ایسر

قلمدانی مرصع نیز بخشیدش که پنداری

سراپا ساعد حور از لآلی گشته پر زیور

که چون این لعل بادت چهره سرخ از رحمت داور

همانا هفته یی نگذشت کش باز از سر رحمت

قبای خویشتن بخشید گیهانبان کیوان فر