که چون این لعل بادت چهره سرخ از رحمت داور

قلمدانی مرصع نیز بخشیدش که پنداری

سراپا ساعد حور از لآلی گشته پر زیور

هم او را داد رخشان خاتم لعلی بدین معنی

همانا هفته یی نگذشت کش باز از سر رحمت

قبای خویشتن بخشید گیهانبان کیوان فر

مگو جامه لباسی ز آفرینش وسعتش افزون