مگو جامه لباسی ز آفرینش وسعتش افزون

که چون این لعل بادت چهره سرخ از رحمت داور

همانا هفته یی نگذشت کش باز از سر رحمت

قبای خویشتن بخشید گیهانبان کیوان فر

سعادتها درو مدغم شرافتها درو مضمر

به سرهنگان لشکر داد فرمان خواجه اعظم

که گرد آیند با افواج سلطانیش در محضر