عارض به رنگ خون شد نارفته در جبر

بنشاندمش به پیش و مئی دادمش کزو

همرنگ لاله شد رخ آن ماه کاشغر

می درجگر چو رفت شودخون و زان می اش

گفتم کنون که روی تو از می چو گل شکفت

قدری شکرفشان ز لب خویش ای پسر

زیرا که هست چشم تو بیمار و لازمست