گفتم کنون که روی تو از می چو گل شکفت

همرنگ لاله شد رخ آن ماه کاشغر

می درجگر چو رفت شودخون و زان می اش

عارض به رنگ خون شد نارفته در جبر

قدری شکرفشان ز لب خویش ای پسر

زیرا که هست چشم تو بیمار و لازمست

بهر علاج مردم بیمار گلشکر