بهر علاج مردم بیمار گلشکر

گفتم کنون که روی تو از می چو گل شکفت

قدری شکرفشان ز لب خویش ای پسر

زیرا که هست چشم تو بیمار و لازمست

گفت ای حکیم حکمت مفروش و می بنوش

ناید هنر به کار کن فکر سیم و زر

حال بگو که سال کهن بر تو چون گذشت