زیرا که هست چشم تو بیمار و لازمست

عارض به رنگ خون شد نارفته در جبر

گفتم کنون که روی تو از می چو گل شکفت

قدری شکرفشان ز لب خویش ای پسر

بهر علاج مردم بیمار گلشکر

گفت ای حکیم حکمت مفروش و می بنوش

ناید هنر به کار کن فکر سیم و زر