قدری شکرفشان ز لب خویش ای پسر

می درجگر چو رفت شودخون و زان می اش

عارض به رنگ خون شد نارفته در جبر

گفتم کنون که روی تو از می چو گل شکفت

زیرا که هست چشم تو بیمار و لازمست

بهر علاج مردم بیمار گلشکر

گفت ای حکیم حکمت مفروش و می بنوش