گفتم ای روی تو بر قد چو به طوبی فردوس

ناو آن آس شود نایش و گردن محور

من که بی غمزه نمی خواندم یک روز نماز

ورد بوحمزه چسان خوانم هر شب به سحر

گفتم ای زلف تو بر رخ چو بر آتش عنبر

خط تو برجی از مشک و د ر آن برج سهیل

لب تو درجی از لعل و در آن درج گهر