زلف چون غالیه ات غالی اگر نیست چرا

گفتم ای زلف تو بر رخ چو بر آتش عنبر

خط تو برجی از مشک و د ر آن برج سهیل

لب تو درجی از لعل و در آن درج گهر

نرسد زآتش روی تو بدو هیچ ضرر

زهر چشم تو چرا زان حط مشکن افزود

راستی دافع زهرست اگر سیسنبر