به ساحری که فولاد بسته آهنگر

به خرج باده شدت هرچه بود و هیچت نیست

به غیرکودن لنگی که نیست راهسپر

گمان بری به دل نعل بر قوائم او

به سوی مرگ نکو جاریست چون کشتی

به جای خویش همه ساکنست چون لنگر

بودم چو جسم مثالی ز لاغری تن او