وانگه که موزه سفر از پا کشیدمش

مه چون به عقرب آید بارد همی مطر

باری ز جای جستم و بوسیدمش رکاب

زودش پیاده کردم و بگرفتمش ببر

بر سیم ساق او چوگدا دوختم نظر

گفتا به ساق من چکنی این قدر نگاه

گفتم بسی به سیم تو مشتاقم ای پسر