به خنده گشت عیان از دو لعل او گوهر

جحیم و طوفان بر من برفت از دل و چشم

ز بس که آتش و آبم گذشت بی تو ز سر

به گریه گشت روان از دو چشم من لولو

تو گفتی آن لب و آن چشم هردو حامله اند

یکی به گوهر خشک و یکی به گوهر تر

به صد هراس درآویختم به زلفینش