سپید مغز بتوفد به رنگ سرخ جگر

به حجره بردم و آوردمش به پیش میی

که داشت گونه یاقوت و نکهت عنبر

از آن شراب که از دل چو در جهد به دماغ

چو رنگ باده دوید از گلوی او در چهر

ز روی مهر به سیمای من فکند نظر

چه گفت گفت که چون بر تو می رود ایام