به ناله گفتمش ای شوخ ازین سخن بگذر

چه گفت گفت که چون بر تو می رود ایام

درین زمانه که رایج بود متاع هنر

به مویه گفتمش ای ترک از این حدیث بگرد

ز مهر خواجه حسودان به من همان کردند

که بر به یوسف اخوان او ز میل پدر

چو این شنید فروبست چشم از سر خشم