ایا به مهر تو طوبی دمیده از سجین

عروس دنیا بکر است با همه شوهر

پدید نوک پرند آورش زکوهه پیل

چنانکه اختر سوزان ز تل خاکستر

ایا به قهر تو ز قوم رسته ازکوثر

روان کند دم تیغ تو خون ز چشم زره

گره شودگه کین تو دل ز ناف سپر