ملک ایران به تو نازان چو سپهر از خورشید

مر عرض را نبود هیچ بقا بی جوهر

ملت از سعی تو شد زنده چو سام از موسی

دولت از نظم تو شد تازه چو گلبن ز مطر

چرخ ایمان به تو گردان چو فلک از محور

مکنت خصم تو گردد سبب نکبت او

مور در مهلکت افتد چو برون آرد پر