مور در مهلکت افتد چو برون آرد پر

ملک ایران به تو نازان چو سپهر از خورشید

چرخ ایمان به تو گردان چو فلک از محور

مکنت خصم تو گردد سبب نکبت او

اگر این بخت که داری تو سکندر می داشت

اندران وقت که می کرد به ظلمات گذر

چون سکندر که دویدی ز پی چشمه خضر