چون منی بهر مدیح تو ز مادر بنزاد

جای آنست که جان رقص کند در پیکر

چون کنم مدح توکوشم که سخن رانم بکر

تا مرا طعنه حاسد نکند خون به جگر

هم مگر باز مرا زاید از نو مادر

ز انکه رسمست که مادر چو دهد دخت به شوی

خوار گردد اگرش بکر نباشد دختر