از مدار مدت او گر قدم بیرون نهند

نطفه بودن را شود از پاک یزدان خواستار

دین و دولت را بود تدبیر او رو ببنه دز

ملک و ملت را بود شمشیر او رویین حصار

بگسلاند قهرش از هم رشته لیل و نهار

دست او را ابر گفتم چین بر ابرو زد سپهر

گفت کای بیهوده گو از ژاژخایی شرم دار