دست او را ابر گفتم چین بر ابرو زد سپهر

ملک و ملت را بود شمشیر او رویین حصار

از مدار مدت او گر قدم بیرون نهند

بگسلاند قهرش از هم رشته لیل و نهار

گفت کای بیهوده گو از ژاژخایی شرم دار

ابرکی بخشد به سایل نقدگنج شایگان

ابرکی بارد به جای قطره در شاهوار