گفت کای بیهوده گو از ژاژخایی شرم دار

از مدار مدت او گر قدم بیرون نهند

بگسلاند قهرش از هم رشته لیل و نهار

دست او را ابر گفتم چین بر ابرو زد سپهر

ابرکی بخشد به سایل نقدگنج شایگان

ابرکی بارد به جای قطره در شاهوار

پوشد و بنهد به عزم رزم چون در دار و گیر