بگسلاند قهرش از هم رشته لیل و نهار

دین و دولت را بود تدبیر او رو ببنه دز

ملک و ملت را بود شمشیر او رویین حصار

از مدار مدت او گر قدم بیرون نهند

دست او را ابر گفتم چین بر ابرو زد سپهر

گفت کای بیهوده گو از ژاژخایی شرم دار

ابرکی بخشد به سایل نقدگنج شایگان