گرفته زاغی مور سیاه در منقار

به چشمش امروز تا هرکجا نظر می رفت

فریب ود و فسون ود وخواب ود و خمار

به چین طره او خال عنبرین گفتی

دلم به نرمی با چشم او سخن می گفت

از آنکه چشمش هم مست بود و هم بیمار

ز بس که زلف گشود و ز بس که چهره نمود