به گاه جود تو زرین جهد ز بحر بخار

به گرد پایه تختت زمانه راست مسیر

به زیر سایه بختت ستاره راست مدار

به روز خشم تو خونین چکد ز ابر سرشک

سخا و دست تو پیوسته اند بس که بهم

گمان بری که سخا پود هست و دست تو تار

بهر درخت رسد دشمن تو خون گرید