گمان بری که سخا پود هست و دست تو تار

به روز خشم تو خونین چکد ز ابر سرشک

به گاه جود تو زرین جهد ز بحر بخار

سخا و دست تو پیوسته اند بس که بهم

بهر درخت رسد دشمن تو خون گرید

ز بیم آنکه تواش زان درخت سازی دار

سزد معامله زین پس به خاک راه کنند