سخا و دست تو پیوسته اند بس که بهم

به زیر سایه بختت ستاره راست مدار

به روز خشم تو خونین چکد ز ابر سرشک

به گاه جود تو زرین جهد ز بحر بخار

گمان بری که سخا پود هست و دست تو تار

بهر درخت رسد دشمن تو خون گرید

ز بیم آنکه تواش زان درخت سازی دار