ز بیم آنکه تواش زان درخت سازی دار

سخا و دست تو پیوسته اند بس که بهم

گمان بری که سخا پود هست و دست تو تار

بهر درخت رسد دشمن تو خون گرید

سزد معامله زین پس به خاک راه کنند

که شد ز جود تو از خاک خوارتر دینار

مگر سخای ترا روز حشر نشمارند