زین سپس گفتم که ای مرغان گلزار ارم

زیب و زیورهای خود کردند بر فرقم نثار

وانگهی چون چشمه خضرم دهان پرآب شد

بس که دادندم یکایک بوس های آبدار

زآنچه پرسم باز گوییدم جوابی سازگار

یارکی دارم که دارد چهره یی چون برگ گل

چشم او بیمار و من شب تا سحر بیماردار