تا نپوشی برد بدنامی نگردی نامدار

دل چنان وقعی ندارد بهتر از دل کن فدا

جان چنان قربی ندارد خوشتر از جان کن نثار

تا ننوشی درد ناکامی نگردی نامجو

در ز آب شور خیزد برگ تر ازچوب خشک

شهد از زنبور زاید دانه خرما ز خار

عیش جان آنگه شود شیرین که می گردید تلخ