در ز آب شور خیزد برگ تر ازچوب خشک

جان چنان قربی ندارد خوشتر از جان کن نثار

تا ننوشی درد ناکامی نگردی نامجو

تا نپوشی برد بدنامی نگردی نامدار

شهد از زنبور زاید دانه خرما ز خار

عیش جان آنگه شود شیرین که می گردید تلخ

روشنی آنگه دهد پروین که شب گردید تار