شهد از زنبور زاید دانه خرما ز خار

تا ننوشی درد ناکامی نگردی نامجو

تا نپوشی برد بدنامی نگردی نامدار

در ز آب شور خیزد برگ تر ازچوب خشک

عیش جان آنگه شود شیرین که می گردید تلخ

روشنی آنگه دهد پروین که شب گردید تار

فخر عاشق از نعیم هر دو گیتی ننگ اوست