عیش جان آنگه شود شیرین که می گردید تلخ

تا نپوشی برد بدنامی نگردی نامدار

در ز آب شور خیزد برگ تر ازچوب خشک

شهد از زنبور زاید دانه خرما ز خار

روشنی آنگه دهد پروین که شب گردید تار

فخر عاشق از نعیم هر دو گیتی ننگ اوست

جز به مهر خو اجه کز وی می توان کرد افتخار