از دو زلف ساحرش یک خانمان جان بی قرار

ارغوان عارضش را حسن و طلعت رنگ و بوی

پرنیان پیکرش را، لطف و خوبی پود و تار

از دو چشم کافرش یک دودمان دل دردمند

توده زلف سیه پیرامن رخسار او

برجی از مشکست گفتی از بر سیمین حصار

چاه یوسف تعبیت کردست گفتی در ذقن