چاه یوسف تعبیت کردست گفتی در ذقن

از دو زلف ساحرش یک خانمان جان بی قرار

توده زلف سیه پیرامن رخسار او

برجی از مشکست گفتی از بر سیمین حصار

ماه گردون عاریت بستست گفتی بر عذار

نی غلط کردم خطا گفتم که نشنیدم به عمر

هیچ چاهی واژگون و هیچ ماهی بی مدار