توده زلف سیه پیرامن رخسار او

پرنیان پیکرش را، لطف و خوبی پود و تار

از دو چشم کافرش یک دودمان دل دردمند

از دو زلف ساحرش یک خانمان جان بی قرار

برجی از مشکست گفتی از بر سیمین حصار

چاه یوسف تعبیت کردست گفتی در ذقن

ماه گردون عاریت بستست گفتی بر عذار