برجی از مشکست گفتی از بر سیمین حصار

از دو چشم کافرش یک دودمان دل دردمند

از دو زلف ساحرش یک خانمان جان بی قرار

توده زلف سیه پیرامن رخسار او

چاه یوسف تعبیت کردست گفتی در ذقن

ماه گردون عاریت بستست گفتی بر عذار

نی غلط کردم خطا گفتم که نشنیدم به عمر